Als laatste schrijf ik toch nog over mijn staan in het leven met mijn eigen kwaaltjes, pijntjes en humeur. Hoe ik voor mijn omgeving ben, hoe ik ervaar hoe de boze buitenwereld naar mij kijkt.

Ik tracht de pijn te beheersen en dat geeft meer pijn. Ik strijd met de regelmaat van de klok tegen de pijnen en pijntjes in hoofd, nek en armen, het dove gevoel in mijn lijf, het oorsuizen en de vlekken voor mijn ogen.

Mijn metgezellen in de strijd zijn mijn oefeningen, zwaaien en roteren, zelfmassage volgens de shiatsu therapieën, Do In en Hakko Ho. Tui Na massage, haast wekelijks ontvangen van een therapeut afgewisseld met voetreflextherapie. Ook de oefeningen vooral aangeleerd bij mensendieck en voor een deel van een fysiotherapeut, mijn Backstrecher, de Tens, en soms het oefenen met een kleine halter (maximaal 5 kilo), zijn een dagelijkse aanvulling. De totale ontspanningsoefeningen zijn ook belangrijk in de strijd en goed voor de rust en als laatste doe ik aan Thai Chi Tao, de meditatieve tak uit de bewegingsleer volgens de TCM.

Mijn humeur blijft goed als ik niet teveel inspanning hoef te verrichten, dus bijna nietsdoen is dit. Bij inspanning hoe gering ook verzuurt mijn lichaam heel snel en wordt het stram wordende gevoel weer heftiger en nemen de vermoeiende pijnen in de armen en nek weer toe, de hoofdpijn wordt weer erger en het oorsuizen neemt toe en wordt soms zo luid in mijn hoofd dat ik de omgeving niet meer hoor.

Is er iemand op zo'n moment bij mij in de buurt dan kan ik gemeen uitvallen, onredelijk zijn. Dus ik probeer dit gedrag in te tomen door niets te doen of weg te lopen. Ik kan mij gelukkig terugtrekken op mijn zolderkamer en daar even genieten van de stilte of luisteren naar muziek of ontspanningsoefeningen doen.

Mijn voordeel is dat ik een zogenaamd luxerend leven lijd. Ik ben vanaf het moment dat de aanrijding er was en mijn klachten opkwamen, ontzien door mijn gezin, zij bewaakten mij. Hielden toezicht op mijn doen en laten, zonder te overdrijven. Namen en nemen nog steeds veel werk uit mijn handen als ze zien dat het mij te veel is. Het is aan mijn gezicht af te lezen als het leven (doen of niets doen) mij even te zwaar wordt, dan trekt de kleur uit mijn gezicht of verandert mijn gedrag en dat merkt de familie toch eerder dan ikzelf. En dan is de zorg van mijn gezin toch een ideale omgeving? Het is niet altijd koek en ei, er is wel eens mot of onenigheid maar dat is acceptabel.

Ik heb ook situaties van whippie's meegemaakt waarin ik echt niet zou willen verblijven. Daar wordt over de whiplashklacht heen geleefd, alsof die er niet is. Negeren of bagatelliseren heeft echter totaal een negatief effect op zowel degene die whiplashklachten heeft als op zijn naaste omgeving.

Totaal ontzien van een whippie hoeft niet maar er rekening mee houden zonder commentaar te leveren en dan in harmonie samenwerken en leven geeft rust en een lange goede verstandhouding waarin een ieder gedijt.

Ik heb een stuk geschreven voor `het Whiplash Forum' op internet en dat heb ik “Klaagzang?” genoemd. Hierbij wil ik dit stuk ook afdrukken en erna volgen enige reacties van mede lotgenoten. Dat doet me goed als mijn verhaal herkend wordt door anderen.

Ik schrijf deze verhandeling om de angsten, verontwaardiging, woede, frustratie, pijn, teleurstelling, onbegrip, onwetendheid en gesol over en met mijn klachten duidelijk te maken aan zowel mijzelf als aan een ieder die met mij te maken heeft en zelfs over mij en mijn toekomst te beslissen heeft.

De oefeningen geleerd bij fysiotherapie en mensendieck, de massages volgens oosterse ontspanningstechnieken en hieruit elke dag weer een keuze maken en toepassen om de gemene diep verstopte pijn uit mijn lijf te jagen of zodanig te verlagen dat het aanvaardbaar is om er de dag mee aan te vangen. Ook zijn ze gericht om balans in gevoel en waarneming te brengen tussen de linker en rechter helft van mijn lichaam. Vanaf de kruin tot in de tenen zit er aan de rechterkant een ander gevoel, een doof gevoel, dan links welk meer normaal aanvoelt. De oefeningen volgen de pijnbanen, spelen in op daar waar afknelling, dove en verlammende gevoelens, verkleving en stagnatie in beweging zijn. Ik praat dan over pijnklachten in de ruggenwervel en nekwervel met de volgens mij nodige beschadigingen in rug en schouders. Uitstralingen vinden plaats naar de schedel, de armen, handen en stom genoeg ook naar de benen.

Dan heb ik het nog niet eens over vlekken achter de ogen wat plotseling optreed (migraine op de ogen als gevolg van uitstraling uit een nekwervel), het constante oorsuizen, de vermoeidheid (verlammend gevoel) die optreedt door de sluipende pijnklachten, de koude en warmte aanvallen ondanks dat de temperatuur constant is.

Deze oefeningen zijn niet vrijwillig, ik moet ze doen om mijn lijf beheersbaar te houden. Ik doe ze vrijwillig verplicht. Ze zijn goed voor mijn balans in de dag maar soms ook frustrerend omdat ik ze altijd moet doen, ik kan ze niet overslaan of vergeten. Dan word ik geheid afgestraft in de dan komende uren.

Eens was er een tijd dat ik na de slaap opstond, fris je bed uit, wassen, eten en opgewekt aan de dag en arbeid begon. Ik had mijn hobby's, mijn werk, was altijd bezig, en nu. Nu word ik geleefd, mijn constitutie bepaald de dag en de verplichting tot arbeid maakt het dan moeilijk. Terwijl de geest gezond en wilskracht heeft, belet het lichaam het om deze energie te volgen. Heel veel tijd besteed ik eraan om zo gezond mogelijk op het werk te verschijnen.

Cognitief, een mooi woord voor je verstandelijk vermogen. Er was een tijd voor de whiplash dat ik dit woord als iets voor wetenschappers beschouwde. Nu ben ik er aan onder curatele gesteld. Denken en onthouden, concentratie en waarnemen, dat doet zeer, echt pijn en wat ik vroeger moeiteloos deed, waar ik niet eens bij nadacht, daar moet ik me nu ontzettend op concentreren. Telkens de te onthouden zaken in mijn gedachten herhalen en dan ook nog maar niet teveel gegevens tot mij willen nemen anders gaat het echt niet. Hopen dat het blijft hangen in de hersenen, wat niet echt goed gebeurt. In vlagen komt het geleerde terug, alsof ik seniel ben. Dus zo veel mogelijk opschrijven, notities maken. Leren is dus moeilijk. Een manier om wat uit het verleden of het reeds (aan)geleerde weer te reproduceren is door mij heel erg te concentreren op het onderwerp en de gedachten die dan opkomen hardop uit te spreken of er met iemand over te praten/discussiëren.

Dit leven of overleven is en bestaat uit verplichtingen die ik niet wil verloochenen, maar omdat arbeid een gemeengoed is, welke ik in de tijd voor de whiplash als mijn hobby en dus als lust en leven beschouwde nu iets is als 'het moet maar'. Ik heb er problemen mee om elke dag weer de energie en kracht op te brengen om aan iets te beginnen. Het leven bestaat voor mij meer uit een cadans om energie te verzamelen waarmee ik na een rustige start, waar elke dag mee begint, naar het werk ga en met de benodigde reistijd er aan het einde van de dag zoiets bij mij overkomt van 'zo deze dag hebben we ook weer gehad'. Dan is de energie op, de lust om hobby's uit te voeren, voor zover er nog een sprake kan zijn van hobby's, zijn dan weg. Het is heel moeilijk om de energie en aandacht weer op te brengen, het lichaam heeft het dan zogezegd 'gehad'.

Het doen van fysieke lichamelijke inspanning is iets wat heel wel overwogen en in kleine porties uitgevoerd kan (moet) worden. Pijnklachten komen echt wel maar door beheersing van lichaam en geest zijn ze redelijk voorspelbaar. Het kost wel weer een dag niets doen, met daarin ontspanningsoefeningen en pijn lijden, maar de voldoening van ík heb weer iets positiefs gedaan is het dan waard. De ellende is dat ik dan niet kan werken en dus ziek gemeld word. Is dit dan leven of overleven? Ik kan in feite niets in mijn vrije tijd doen omdat er anders geen brood op de plank komt.

Dat is de ellende met gedeeltelijk arbeidsgeschikt zijn, maar soms wens ik totale rust. Vrijstelling van verplichtingen. Bezig zijn met mezelf, herstel voor zover mogelijk maken en focussen op nieuwe, andere zaken in het leven waar ik geschikt voor ben zonder verplichting van arbeidsdrang (want zo voelt het werken nu). Ik heb tenslotte ook een huis en familie te onderhouden.

Om de problemen met het cognitieve te beheersen heb ik leren denken in vakken ,rasters, wat redelijk lukt. Reproduceren en onthouden van moeilijke en regelmatig ook makkelijke woorden is een probleem op zich. Ook het woord of betekenis van het woord is vaak weg

Ondanks deze handicap ben ik mij gaan interesseren in oosterse kunsten als Tai Chi en Shiatsu. Het eerste als ontspanning en het tweede als studie, op weg naar een therapeutendiploma. Het is voor mij heel zwaar, vergt veel tijd en wat ik moet leren is met veel pijn en moeite te onthouden. Diverse rijtjes om te onthouden vallen weg, maar ik ga door en zie wel tot waar ik kom met de studie. Als beroep is het nog een heel open vraag.

Eer de erkenning door mij zelf er was, dat ik whiplashklachten had en nog heb welke niet overgaan, heeft lang geduurd. Pas na diverse trainingen en behandelingen is er een manier van omgaan met de fysieke en mentale klachten gekomen. Herkenning en ervaren van het laat whiplash syndroom was er rap, maar accepteren is heel moeilijk.

Voor erkenning en begrip omtrent mijn whiplashklachten ondervind ik veel onbegrip, onwetendheid (wat soms begrijpelijk is) en ook ontkenning van het er zijn. Dit is wat vooral de verzekering van mijn veroorzaker doet. Het continu zoeken naar andere oorzaken, bagatelliseren en sarren omtrent de klacht. Elke keer vragen om nieuwe rapporten terwijl alle gegevens van de afgelopen 6 jaar bekend zijn. Hopen dat je afhaakt. Dit is dus overleven om mijn recht te halen en te krijgen.

Ook is mijn werkgever niet erg gesteld op mensen die moeilijk inpasbaar zijn. Klagen over ziekteverzuim, aanbiedingen doen van arbeidsplaatsen waarvan vooraf bekend is dat ze niet realistisch zijn. Begeleiding bij reïntegratie die hapert, waarbij de begeleide blijkbaar voor rapporteur moet spelen en niet de verantwoordelijke manager. Dus (gedwongen!?) afscheid nemen is de remedie en een nieuw (over)leven start.

Erkenning van whiplash zal voorlopig wel een subjectieve zaak blijven, zolang de westerse medische wetenschap er geen algemene aanvaarde meetmethode voor gevonden en geaccepteerd heeft. Zolang blijft de pijn die je hebt ook nog extra belast met ontkenning en valse aantijgingen. Ondanks dat een ieder die ervaring heeft met de opvang en omgang met mensen met het post whiplash syndroom telkens dezelfde klachtenpatronen van pijnen en emoties constateren en aflezen van het gelaat en houding cq. gedrag van deze mensen.

Oorzaak of beter gezegd oorzaken die lijden tot plotseling opkomende of het verergeren van bestaande klachten zal ik hier niet opschrijven. Dit is een heel ander en ook medisch wetenschappelijk verhaal. Net zoals het sociaal en financiële aspect (slecht voor hen die ervaring hebben of serieus geïnteresseerd zijn).

Hoi C* je hebt de vette waarheid neer gezet , ik zal het nooit accepteren . En dan die keuzes die je altijd van te voren moet maken ,als ik dit doe vandaag kan ik dat wel vergeten en dat allemaal door een ander zn toen doen . Nog maar niet te spreken over die verzekeringen , daar zakt mn broek al helemaal vanaf . Ik vecht en blijf dit ook doen eerst om mn reuma een plek te geven daarna 2 aanrijdingen en 2 WL aan over gehouden . Onze dochter is pas getrouwd ik kon daar ook niet alles mee maken , ze hebben me naar huis moeten brengen dat zijn dingen wat heel erg zeer doen .

En oh..wat ben ik blij dat je zegt dat je het niet accepteert!!!!Zeg ik ook altijd!!!! Accepteren?? Never nooit niet!!! Waarom zou ik???!!!!Accepteren dat ik niet meer ben die ik was??? Accepteren???!!!Nee..dan zou ik me er bij neerleggen...en dan nooit...never nooit niet...

Dan zou ik het accepteren dat ik pas maar 30 minuten bij de bruiloft van mijn zoon kon zijn???? Niet mee naar indonesie kon waar hij ook nog eens een keertje trouwde, maar dan voor de kerk???? Dat ik geen verjaardagen meer kan vieren,geen sint, geen visite met meer dan 2 personen kan ontvangen, niet zelf boodschappen doen, nee zelfs niet langer dan 15 minuten buiten kunnen zijn???!!!! enz. enz. enz. Mijn pijn accepteren die nooit went ook al duurt het nu al 11 jaar...En accepteren dat ik nauwelijks aan gekeken wordt áls ik eens buiten ben in mijn rolstoel...want op laag niveau zitten, is op laag niveau denken....zo denken "de slimmerds"

Wat ben jij een moedig mens! Als ik lees wat je allemaal uitgeprobeerd hebt; hoe je het nog steeds volhoudt om fulltime te werken; MAG je dan een keer je hart luchten!!! Nou van mij dus zeker wel. Ik vond jouw verhaal heeeeeeel herkenbaar. Zit net zelf in een dip en ben het ook zat om afgedraaid thuis te komen. Minder werken had niet het effect dat ik dacht en zoals Hans je me al adviseerde: laat dat ziekte voor ziektewet maar weg, wat er dus op neer komt dat het eigenlijk WET voor mij is om even aan mezelf te denken en niet aan alles dat zogenaamd moet. WAT MOET eigenlijk allemaal en van en voor wie?? Ik vind nu dus dat ik voor MEZELF MOET zorgen zodat ik weer beter voor mijn gezin kan zorgen dan de afgelopen twee jaar (ja nog maar twee, dus ik heb echt ontzettende bewondering voor jou met je 6 jaar leven met klachten en nog steeds zo'n hevige pijn hebbend op alle gebieden!)

Ik hoop oprecht C* dat je mensen om je heen hebt die je (willen) begrijpen en dat je genoeg steun hebt. Ook hier kun je even stoom afblazen zonder alles tot in detail uit te moeten leggen, want iedereen weet waarover je praat. Je hebt het trouwens prima verwoord vind ik; de manier van vechten, het onbegrip, het gezeur met verzekeringen enz. enz. Het is niet leuk, maar wanneer je verhalen van anderen leest sterkt het je zelf weer even in de gedachte dat je tóch niet zo achterlijk bent als dat anderen je af en toe willen doen geloven (en dat je dan ook zelf bijna gaat geloven!). Dank voor jouw 'klaagzang'!

C*, wat heb je deze klaagzang fantastisch verwoord, misschien een schrale troost maar ik herken iedere letter uit je tekst, het enige verschil is dat bij mij alle lichamelijke ongemakken zich op het linkerdeel van mijn lichaam concentreren, vrijwel alles van top tot teen is identiek aan jouw verhaal.

Het letsel is natuurlijk wel meetbaar als er naar de slachtoffers geluisterd zou worden maar daarvoor hebben we nog een lange weg te gaan er zijn te veel belangen van ordinaire ondernemingen mee gemoeid die alles op alles zetten om vooral niet te meten waar nodig, h* kan je hier over veel meer vertellen.

Het is geen klaagzang, maar voor mij een herkenningsmelodie! Het enige verschil is dat bij mij de pijn zich links concentreert en (gelukkig) beperkt blijft tot mijn middel. Op dit moment werk ik niet en het blijkt dat eindelijk (na 9 jaar) de pijn begint af te nemen. Het is nog lang niet weg, maar het is draaglijk geworden. Ik vraag mij dus nu af of er een verband bestaat tussen het werk en de hoeveelheid pijn. Alles is herkenbaar in jouw stuk, de oogproblemen, de oorsuizingen, de allesoverheersende vermoeidheid, alles. Hartelijk dank voor het zo goed verwoorden van de problemen waarmee een whiplasher dagelijks wordt geconfronteerd!