|
de Mentale Training
Afscheid nemen
|
Afscheid nemen
Aan het einde van elke trainingssessie wordt er een evaluatiegesprek gehouden. Hier kan een ieder zijn bij aankomst gestelde doelstelling voor deelname aan de training verwoorden. Is de doelstelling of verwachting uitgekomen of wil je jouw doelstelling en/of voornemen als je weer de (boze) buitenwereld ingaat uitvoeren, handhaven of corrigeren (bijstellen).
de Spiegel
De eerste keer dat ik deelnam aan een training bij het LTC had ik geen idee wat er van mij verwacht werd, ik was daar te gedeprimeerd voor om voor mijzelf een doelstelling te formuleren. Mijn standpunt was van; “ik zie wel wat er gedaan wordt, wat zij mij voorschotelen en dan kan ik altijd de goede dingen voor mijzelf eruit filteren. Als er maar geen gekke dingen gedaan worden en de belasting maar niet te zwaar wordt.” Het viel dus allemaal reuze mee alhoewel ik wel heel goed op mijn grenzen moest letten, ik neig nogal te ver door te gaan met de activiteiten waardoor ik alleen maar ergere (pijn)klachten krijg en hier dan ook veel hinder van ondervind. Een doelstelling aan het einde van de training is wel te formuleren. De mijne is dan ook steeds om de wereld positief (trachten) te gaan benaderen, mijn grenzen duidelijk af te bakenen en deze ongeacht wat er gebeurt te handhaven. Dit is in werkelijkheid heel erg moeilijk, ik loop dan ook regelmatig tegen zaken aan die mijn territorium aanvallen of trachten te veroveren. Zo mag ik de situatie wel noemen waar ik in beland ben, het is een vorm van overleven om te leven en mijn doelstelling is toch uiteindelijk elke keer weer om te leven in dit leven.
Bij de laatste training had ik het na de voorlaatste activiteit totaal gehad. Emotioneel en lichamelijk zat ik erdoorheen. Ik heb het niet opgeschreven wat we gedaan hebben maar de laatste activiteit was dat we met z'n allen een poort vormden waar elke deelnemer onderdoor moest lopen en dan toegejuicht werd met zijn uitdaging uit het kernkwadrant. Deze laatste oefening, heel goed bedoeld als positief afscheid, was voor mij te veel. Ik zat alleen maar pijn te lijden en had het heel moeilijk. De tranen biggelden over de wangen, maar dit is daar niet zo vreemd, het mag daar gebeuren en is goed om je lichaam te reinigen. Omdat ik niet meedeed met de poort kwamen de deelnemers om mij heen staan en zitten en zongen alsnog mij mijn uitdaging toe. Dit doet je goed als iedereen zo een sterke binding met elkaar voelt om elkaar te steunen en door een moeilijk moment heen te helpen zonder te letten op wie of wat je bent. Een mens respecteren en waarderen ongeacht zijn of haar handicap is een van de sleutels in het leven waar het om gaat.
|