|
Bedreigde dieren
Ursus arctos
Er zijn acht soorten beren. Van die soorten komt de bruine beer het meest voor. De Kodiak- beer uit Alaska is de grootste bruine beer. Enkele feiten over de bruine beer:
 Maximaal gewicht 750 kilo.
 Maximale lengte van kop tot staart: 2,50 meter.
 Maximale leeftijd in het wild: 35 jaar.
De bruine beer ten voeten uit
Ogen
Beren zien niet echt goed. Ze vertrouwen op hun andere zintuigen. Oren Hoe kouder het leefgebied, hoe kleiner de oren.
Vacht
Warm berenvel. Erg goed tegen de kou en beschermt ook tegen doorns en scherpe takken. De vetlaag onder de huid zorgt voor extra isolatie.
Nagels
De nagels zijn stevig en lang: tot 13 cm. Ze vormen dodelijke klauwen, maar worden vaker gebruikt om te graven, bijvoorbeeld naar knollen. Ze kunnen niet ingetrokken worden en slijten daardoor snel.
Voeten
Hielen raken de grond. De beer loopt dus met zijn hele voet en kan makkelijk op zijn achterpoten staan en zelfs lopen als het moet.
Neus
Prima reukvermogen. De ijsbeer heeft van alle beren waarschijnlijk de beste neus. Hij ruikt een zeehond soms al op tientallen meters afstand.

Gorilla gorilla
Gorilla’s leven in Afrika. Ze hebben een donkere vacht. Bij de gorilla’s uit het westen van Afrika wordt de vacht bij het ouder worden wat bruiner. De mannetjes die leider zijn van een gorillagroep hebben zilvergrijze haren op hun rug en dijen. Ze heten daarom ook wel zilverruggen. Enkele maten en gewichten:
 Maximum gewicht in het wild: 175 kilo (in dierentuinen kunnen gorilla’s ruim 300 kilo wegen).
 Gewicht van een gorilla-baby: 2 kilo
 Maximum lengte van een staande gorilla: 2 meter.
 Maximum leeftijd in het wild: 35 jaar (in dierentuinen kunnen gorilla’s 50 jaar oud worden).
Berggorilla
De gorilla ten voeten uit
Oren
Gorilla's hebben veel kleinere oren en grotere neusvleugels dan chimpansees. De mannen hebben een grote bult op hen kop, waardoor ze er nog indrukwekkender uitzien
Vacht
Bij de geboorte is de vacht pikzwart. De mannen krijgen later een zilverachtige kleur op hun rug. De gorilla's in het westen van Afrika krijgen ook vaak een bruinige gloed. Die in het oosten blijven veel donkerder.
Arm
Zijn sterke armen gebruikt een gorilla vooral om takken te buigen. Zo kan hij de bladeren afknabbelen.
|
 |

Neushoorns zijn al zestig miljoen jaar op de wereld. In de oertijd waren er 165 verschillende soorten, nu nog vijf. De witte neushoorn is de grootste. Zijn maten en gewichten
 Maximum gewicht in het wild: 3.600 kilo.
 Maximum lengte van kop tot staart: 4,2 meter.
 Maximum schouderhoogte: 1,85 meter.
 Langste hoorn: 1,58 meter.
 Maximum leeftijd in het wild: gemiddeld tussen de 30 en 45 jaar, de witte neushoorn kan tot ongeveer 60 jaar oud worden.
De neushoorn ten voeten uit
Ogen
De neushoorn is erg bijziend. Van tien meter afstand ziet hij geen verschil tussen een mens en een boomstronk.
Lip
De zwarte neushoorn heet ook wel 'puntlip'. Met zijn spitse bovenlip plukt hij twijgjes en bladeren van struiken
Hoorn
De hoorn van de neushoorn bestaat uit hoornstof: dezelfde stof waarvan nagels en haar zijn gemaakt. Er zit geen kern van been in, zoals bij de hoorns van een koe. De hoorn groeit elk jaar ongeveer 7 centimeter, maar slijt ook.
Neus
Neushoorns ruiken uitstekend. Aan hun grote neusgaten kun je dat al zien. Als de wind hun kant op staat, kunnen ze je van kilometers afstand ruiken.
Huid
Neushoorns hebben een erg dikke huid. Tot tweeenenhalve centimeter. Andere dieren van dit formaat zouden een huid van 4 millimeter hebben.
Hoef
De neushoorn heeft aan elke poot drie hoeven. Hij hoort dan ook bij de 'onevenhoevigen', net als paarden en tapirs.
De Afrikaanse olifant is het grootste en zwaarste dier dat op het land leeft. Een paar maten en gewichten:
 Een Afrikaanse olifant wordt, van grond tot schouders, bijna 4 meter hoog.
 Een volwassen mannetje weegt tot 7.000 kilo en soms meer.
 Van het puntje van zijn slurf tot het einde van zijn staart is een mannetje
 ongeveer 9 meter lang.
 Olifantenoren kunnen van onder tot boven 2 meter lang worden.
 De slagtanden van een olifant kunnen meer dan 100 kilo zwaar en 3 meter
 lang worden. De zwaarste die ooit is gevonden woog 117 kilo
De olifant ten voeten uit
Huid
Olifanten hebben een huid van bijna twee centimeter dik. Om af te koelen flapperen ze met hun oren, zoeken ze schaduw of nemen een bad. In hun huidplooien blijven water en modder nog een tijdje hangen. Dat houdt de olifant ook een tijdje fris
Slagtand
Slagtanden zijn snijtanden in de bovenkaak die blijven doorgroeien. Ze worden gebruikt om gaten in de grond te hakken, een boom mee om te duwen, een vijand aan te vallen of de slurf op te laten rusten.
Slurf
De slurf vormt de neus en de bovenlip van de olifant. Hij kan er mee eten, drinken, douchen, snorkelen, groeten, trompetteren, voelen, worstelen, een vuiltje uit zijn oog halen en nog veel meer. En hij kan er natuurlijk mee ruiken.
Kiezen
Een olifant heeft vier grote kiezen in zijn mond. Hiermee maalt hij per dag wel honderd tot tweehonderd kilo groenvoer fijn. De kiezen slijten snel van al dat gekauw en worden daarom zes keer vervangen door nieuwe. Als de laatste kiezen zijn afgesleten , is de olifant vaak al zestig jaar.
Oor
De oren helpen de olifant af te koelen. Daarnaast horen ze er natuurlijk mee. Ze kunnen hele lage geluiden opvangen die wij niet kunnen horen. Met die geluiden praten ze met elkaar over lange afstanden. Ook zijn de oren een soort seinvlaggen. Plat tegen hun hoofd betekent dat ze bang zijn. Helemaal uitgevouwen geeft aan dat ze boos zijn.
Buik
Olifanten eten bijna de hele dag door. Hun buik rommelt voortdurend van al dat plantenspul. Alleen bij gevaar is alles stil. Dan weten de andere olifanten dat er iets loos is.
Borst
Een moederolifant heeft haar uier tussen de voorpoten. Haar baby-olifant kan er maar net bij. Baby-olifantjes drinken met hun mond. Pas als ze water gaan drinken, leren ze hun slurf gebruiken.
Poot
Een olifant loopt op zijn tenen. Je ziet daar weinig van omdat er een dik, vezelig kussen onder zijn hielen zit. Tenen en hielkussen vormen een breed pooteinde dat goed veert. Daardoor stampen olifanten dus eigenlijk best zacht.

Pongo pygmaeus
De orang-oetan is een echte boombewoner die in het bos aan zijn gespierde armen van tak tot tak slingert. Zijn naam betekent dan ook ‘bosmens’ in het Maleis. Zijn maten en gewichten zijn die van een klein, maar stevig mens:
 Maximum gewicht in het wild: 90 kilo.
 Maximum lengte (staand): 1,40 meter.
 Maximum spanwijdte van de armen: 2,25 meter.
 Maximum leeftijd in het wild: 35 tot 40 jaar
De orang oetan ten voeten uit
Kop
De mannetjes hebben een merkwaardige kop. Aan elke zijkant hebben ze een flinke flap, die hun gezicht een heel streng uiterlijk geeft. Het zijn uitgegroeide stevige wangzakken. Bij de volwassenen is het gezicht onbehaard en zwart. De jongen hebben nog een opvallende rossige kleur bij de snuit en rond de ogen.
Armen
Orangs hebben zeer lange armen. dat is vooral handig bij het fruitplukken. Nadeel is wel dat zijn armen tot op zijn enkels hangen als hij staat. Daarom lopen orangs ook liever niet.
Keelzak
Onder zijn dreigende masker heeft een man een uitgezakte keelzak. Ze kunnen die opblazen als een doedelzak en er een minutenlang gebrul mee aanheffen.
Vacht
De vacht is bij jonge dieren helder oranje. De volwassenen zijn wat bruiner. De haren zijn lang. De mannen dompelen hun handen soms in een met water gevulde holte van een boom. Ze kunnen daarna het vocht van de lange haren aan de polsen slurpen.
|
 |

Ailuropoda melanoleuca
Voor de panda bestaan nogal wat namen. De bekendste zijn gewoon panda, of reuzenpanda. Niet omdat hij zo groot is, maar omdat er ook een kleine panda bestaat. De panda heet ook wel bamboebeer, vanwege zijn woonplaats. De Chinezen noemen hem ook wel witte beer of grote beerkat. Zijn maten en gewichten:
 Maximum gewicht: 110 kilo.
 Gewicht bij de geboorte: tot 150 gram.
 Maximum lengte van kop tot staart: 1,50 meter.
 Lengte van de staart: 15 centimeter.
 Maximum leeftijd in het wild: 15 jaar (in dierentuinen kunnen panda’s 30 jaar oud worden)
De panda ten voeten uit
Ogen
Door de grote zwarte vlek lijken de ogen veel groter dan ze zijn. De reuzenpanda ziet niet zo best.
Wangen
Brede ronde kop door de enorme kauwspieren. Nodig om uren achetr elkaar harde bamboestengels te vermalen.
Vacht
In het leefgebied van de panda kan het 's winters bitter koud zijn. Met zijn dikke vacht kan hij daar goed tegen.
Staart
De korte staart valt nauwelijks op in de dichtbehaarde vacht. Toch is het een nuttig ding. De reuzenpanda gebruikt zijn staartje als borstel om een geurstof uit een eronder gelegen klier te verspreiden. Zo laat hij andere panda's ruiken dat dit zijn gebied is.
Neus
Panda's kunnen erg goed ruiken.
Voorpoot
Merkwaardige extra vinger. Dit uitgroeisel van een polsbotje werkt als duim waardoor de panda met een poot een tak of bamboestengel kan vasthouden. Andere beren kunnen dat niet.
Voetzool
Onder de zolen loopt de vacht door. Dat is lekker warm en voorkomt uitglijden. Patroon De vacht van de reuzenpanda heeft een kenmerkend patroon van zwart en wit. Dat van zijn kop kent iedereen. Een handig trucje om het patroon van zijn lichaam te onthouden is de 'luier': denk dat de panda helemaal zwart is en een grote witte luier aanheeft. Gebit Stevige, brede kiezen. Beslist geen gebit zoals de meeste roofdieren hebben. De reuzenpanda leeft dan ook van taaie kost.
|
 |

Panthera tigris
De tijger is te herkennen aan zijn oranje-gele vacht met zwarte strepen, zijn gele ogen en zijn sluipende manier van lopen. Er zijn nog vijf ondersoorten, waarvan de Siberische tijger de grootste is. Zijn maten en gewichten:
 Maximum gewicht: 384 kilo.
 Maximum lengte, van kop tot staart: 3,30 meter.
 Maximum schouderhoogte: ruim 1 meter.
 Maximum leeftijd in gevangenschap: 22 jaar.
Bengaalse tijger
De tijger ten voeten uit
Strepen
In het hoge gras of in het bos werkt de opvallend zwarte gestreepte vacht als een camouflagekleed. Aan de tekening rond de kop kunnen onderzoekers elke tijger persoonlijk herkennen.
Snorharen
Een tijger heeft opvallend lange, witte snorharen. Die helpen om de weg door het donker te vinden door het struikgewas. Ook gebruiken ze hun gevoelige haren bij het liefdesspel.
Ogen
Een tijger heeft ronde pupillen, net als een mens. Dus geen kattenogen. Om de afstand tot een prooi in te schatten draaien tijgers beide ogen naar voren. Maar om beweging aan de zijkanten op te merken, schuiven ze beide ogen naar achteren.
Staart
De staart van een tijger is bijna een meter lang. Die helpt hem om in evenwicht te blijven bij een sprong. Ook geeft een tijger signalen met zijn staart. Als hij kwaad is slaat hij ermee heen en weer, wat zoiets betekent als: 'Wegwezen, anders krijg je een mep!'
Tanden
Een tijger heeft een echt roofdiergebit. Dolkachtige hoektanden om een prooi mee vast te grijpen, puntige knipkiezen om het vlees uiteen te scheuren. Snijtanden om eens lekker een botje mee af te schrapen.
Geslachtsdelen
Tijgers staan bekend om hun vrijpartijen. Het grootste deel van het jaar leven ze alleen, maar als ze een partner hebben gevonden doen ze het soms wel honderd keer achtereen.

De schildpad stamt uit de tijd van de dinosauriërs, zo’n 200 miljoen jaar geleden. Schildpadden leefden eerst alleen op het land, later ook in de zee. Een paar getallen over de zeeschildpad:
 Zwaarste zeeschildpad: 961 kilo
 Maximale leeftijd: waarschijnlijk meer dan 100 jaar.
 Afstand die sommige zeeschildpadden afleggen om hun eitjes te leggen: meer dan 10.000 kilometer.
 Sommige zeeschildpadden kunnen honderden meters diep duiken.
 Gemiddeld leggen zeeschildpadden 100 eieren per keer, het aantal kan oplopen tot 200.
De zeeschildpad ten voeten (flippers) uit
Rugschild
Rugschild platter en minder zwaar dan bij landschildpadden.
Nek
Kop kan niet onder het schild worden teruggetrokken.
Ogen
Ziet onder water veel beter dan erboven.
Staart
Bij sommige soorten heeft het mannetje een veel langere staart dan het vrouwtje. Belangrijk bij de paring.
Voorpoten
De armen zijn flippers: daarmee 'vliegt' hij door het water.
Achterpoten
Onder water om mee te sturen. Boven water om kuil mee te gravel voor de eieren.
Duimnagel
Het mannetje heeft een lange duimnagel op zijn voorpoten om het rugschild van het vrouwtje tijdens de paring mee vast te grijpen. Bij vrouwelijke zeeschildpadden is de nagel wel aanwezig maar een stuk kleiner.
Bek
Geen tanden, wel een scherpe rand. Net een snavel. De verschillende soorten zeeschildpadden leven van verschillende soorten voedsel. Aan de bek is dit te zien. De groene zeeschildpad heeft als enige een gekartelde onderkaak om zeegras mee af te scheuren.
|
 |

Koraalriffen, meer dan alleen betoverend mooi
|
Met een verbluffende soortenrijkdom en als schuilplaats en kinderkamer voor vissen zijn koraalriffen meer dan alleen betoverend mooi. Het rif vervult een belangrijke functie in de natuur maar ook de mens kan niet zonder het rif. Riffen zorgen voor voedsel, miljoenen mensen leven letterlijk van de vis die ze op het rif vangen. Ook beschermen koraalriffen de kust tegen golfslag en afkalving. Er valt nog heel wat te ontdekken en te leren over koraalriffen. Steeds weer worden er bij duiken nieuwe soorten ontdekt en het rif een mogelijke schatkamer voor de farmaceutische industrie.
Riffen onder druk
Het gaat niet goed met de koraalriffen op aarde. 60% van de riffen is aangetast, 27% is zelfs zo ernstig beschadigd dat het als verloren beschouwd kan worden.
Dit komt vooral door menselijk handelen. Er zijn ook natuurlijke oorzaken die schade aanbrengen zoals stormen. Van de schade die op deze manier wordt aangebracht kan het rif in principe goed herstellen. Maar door klimaatverandering zijn de stormen heviger geworden, komen ze vaker voor en stijgt de temperatuur. Bovendien is het water op vele plaatsten niet meer schoon. Door vervuiling en slib verstikken de koralen. Verkeerde vistechnieken als vissen met cyanide, dynamiet of sleepnetten, doden te veel zeedieren en hebben een verwoestende uitwerking op het koraal.
Allemaal zaken die een ernstige bedreiging vormen voor het rif. Het is hoog tijd dat er meer wordt gedaan om de toekomst van deze prachtige ecosytemen veilig te stellen.
|
 |
Beschermde koraalriffen
Vanwege de diversiteit, het belang en de kwetsbaarheid staat de bescherming van koraalriffen hoog op de agenda van het Wereld Natuur Fonds. Uiteraard hebben de 22 koraal-gebieden die horen bij de Global 200 prioriteit. De huidige en toekomstige activiteiten van het Wereld Natuur Fonds in (voorlopig) elf van deze eco-regio’s zijn sinds juni 2000 gebundeld in het programma ‘Coral Web’. Een belangrijk onderdeel van dit programma is het instellen van een netwerk goed beheerde onderwaterparken binnen deze regio’s. Eén van de parken binnen dit netwerk bestaat al sinds 1979: de zee rond het eiland Bonaire. In 2000 is WWF-Australië een campagne gestart om veel meer dan de huidige 4,5 % van het Groot Barrière Rif een beschermde status te laten krijgen. U kunt WWF daar bij helpen door het sturen van een email.
The Irrawaddy River Dolphin and the Indo-Pacific Humpbacked Dolphin
The Irrawaddy River dolphin and the Indo-Pacific humpbacked dolphin, reside in the inshore waters of the Great Barrier Reef World Heritage Area. They have very poor prospects of survival outside northern Australia.
The status of this species in Queensland: RARE
Anecdotal information suggests that Irrawaddy dolphins are less common in the GBR today than they were previously.
Indo-Pacific humpbacked dolphins are also considered to be in decline in Australian waters.
SURVIVAL
The Irrawaddy River dolphin and the Indo-Pacific Humpbacked dolphin are restricted to tropical and warm temperate coastal waters in the Indo-West Pacific region.
|
 |
|