| |
Er
zijn geen woorden voor...
Je nooit kunnen voelen in mijn buik,
je nooit mogen aanschouwen,
je nooit kunnen strelen en liefkozen.
Nooit een herkenning van ons beiden in je mogen zien.
Wat ga je dan door een intens verdriet,
wanneer je je allerliefste wens moet loslaten.
Er zijn echt geen woorden voor...
Hoe leeg je je voelt, eenzaam en verlaten,
ook realiseer je daarnaast, het leven gaat door.
Uiten van je emoties, maar tevens breekt er
een nieuwe periode voor je aan.
Dan ergens vanbinnen is het verward,
wil je het liefst stil blijven staan.
Even niet meer verder,
maar terug verlangen naar het begin.
Niks samen verder, wat heeft het leven dan voor zin...
Verdriet en boosheid komen dan weer boven,
verwarring met gevoel en verstand,
af en toe er niet aan denken, zeggen
"met ons is niets meer aan de hand".
Na veel vallen en opstaan,
bewandelen we nu onze nieuwe weg.
Je kunt en mag af en toe weer van het leven genieten,
er is nieuwe bloesem ontstaan in het donkere moeras van sprieten. José
Krijnen
|
|
