Zielepijn

Op het moment
dat ik te horen kreeg, 
je zou geen werkelijk worden
in mijn bestaan,
realiseerde ik me niet
het talrijke verdriet
dat zich zou openbaren.
Hoe vaak,
weet ik nu.

Inmiddels,
vele jaren later
tel ik de keren
dat ik 
aan de zijlijn heb gestaan.
Stil,
onbegrepen,
vol verdriet.

Echter slijten doet het niet.
Alsmaar gaat het door.
Het lijkt nooit te eindigen.
Stopzetten gaat gewoon niet.

Met pril geluk heb ik nu,
in mindere mate te maken.
Verhalen over kleinkinderen,
raken me nu heel diep.

Wie zal mijn hand vasthouden,
wanneer ik deze aarde verlaat.
Wil jij, mijn zielskind, me begeleiden
me opwachten aan de hemelpoort?

Mirian Cousin
(Van: "www.Freya.nl")