|
|
 |
Ik ben overtijd en voor de tweede keer naar de huisarts geweest, deze vermoed dat ik 8 a 10 weken zwanger ben.Ik vroeg me af hoe dit kon, want ik slikte gewoon de pil. Ik werd naar het ziekenhuis gestuurd voor een echo, Hieruit bleek dat ik 10 weken en 6 dagen zwanger was.Verder op controle bij de verloskundige, de controles waren allen in orde. Op 30 Oktober rond half 1 ‘s nachts pijn onder mijn ribben en een aantal keren overgegeven. Hieraan heb ik geen aandacht geschonken, ik ben naar bed gegaan en verder geen last gehad. Vrijdag 31 Oktober, de gehele dag heb ik me goed gevoeld, maar rond 19:30 uur hevige pijn , weer onder mijn ribben, alleen nu zakt het niet af. De verloskundige gebeld, zij zou dezelfde avond nog langs komen. Een half uur later weer gebeld, want het was niet uit te houden, binnen 10 minuten stond ze voor de deur. Het eerste wat ze deed was mijn bloeddruk controleren, deze was veel te hoog !50/100 . Hierna luisterde ze of ze het hartje nog hoorde kloppen, en gelukkig dit was zo. Direct na een telefoontje werd ik naar het ziekenhuis in Alkmaar gestuurd, er werden echo’s gemaakt, en bloed geprikt.Uit de echo kwam dat Maria een groeiachterstand had van plus minus 3 weken. Na tijden op de uitslag van het bloed te hebben gewacht kwam de gynaecoloog ons vertellen dat ik ernstige zwangerschapsvergiftiging had, en mij hier in Alkmaar niet kon behandelen, en daarvoor moest ik naar het VU in Amsterdam. Er werd een infuus aangelegd met magnesiumsulfaat ( i.v.m. een eclamptisch insult) Eenmaal in het VU weer hetzelfde ritueel , bloedprikken, bloeddruk meten (150/110),echo en doppler. De doorbloeding van de placenta was niet voldoende. Naast de Magnesiumsulfaat kreeg ik ook nog Ketanserin en Gelofusine, de prognose was verre van positief, ze wilde proberen of via de medicatie de placenta meer vruchtwater aan zou maken, maar we moesten er rekening mee houden dat we ons kindje konden verliezen. Op maandag 3 november zouden ze een screeningsecho maken, en hierna zou de beslissing vallen , of ze nog iets voor ons kindje konden doen. Tijdens het weekend begon ik helemaal op te zwellen, ik hield ontzettend veel vocht vast. De gynaecoloog kwam mijn kamer binnen en vertelde ons dat we 2 keuzes hadden. De eerste was het inleiden van de bevalling, en de tweede was wachten totdat ons kindje was overleden en de bevalling spontaan zou beginnen, alleen was hier het risico van dat ik het zelf ook niet zou halen. Je zou zeggen de keus is niet moeilijk, maar voor ons was deze toch moeilijk, terwijl je eigenlijk geen keus had. Na uren praten hebben we besloten dat we het zouden laten inleiden, met alle gevolgen vandien. Er werd een gel ingebracht diezelfde middag, en de volgende ochtend 4 november kreeg ik een infuus. Om 16:45 uur begonnen de weeën, ze hadden me beloofd om me dan een ruggenprik te geven zodat ik geen pijn zou hebben tijdens de weeën en de bevalling, mar dit konden ze niet doen omdat mijn bloed niet goed was, en ze bang waren dat ik eventueel een bloeding zou krijgen. Tijdens de weeën hebben ze me via het infuus morfine gegeven, dit moest ongeveer 4 uur werken, maar werkte maar 1 tot 1,5 uur, toen deze niet meer werkte kreeg ik elk uur een injectie morfine in mijn been.Maar omdat ik zo opgezwollen was en last had van de leverpijn deed alles me zeer. Mijn bloeddruk bleef ook maar stijgen, de onder druk zat op een gegeven moment op 145.Om 03.00 uur mocht ik gaan persen, maar de persweeën waren verdwenen Ik moest het op eigen krachten doen, en om 03:20 werd onze dochter Maria geboren op 5 november 1997. Je zou denken einde verhaal en opknappend heen, was dit maar waar. Op vrijdag mocht ik weer worden overgeplaatst naar Alkmaar, de gynaecoloog kwam bij me vroeg of ik me goed genoeg voelde om naar huis te gaan, nou dat moet je niet tegen mij zeggen, want dan voel ik me goed genoeg. Het gevaar was volgens hun verdwenen want de 76 uur waren om waarin er eventueel een herhaling zou kunnen optreden. Op zaterdag morgen om 10.15 uur was ik thuis, tegen de middag wist ik al niet meer hoe ik moest liggen of zitten, eind van de middag de verloskundige weer gebeld, deze kwam, mijn bloeddruk was weer veel te hoog, en weer terug naar het ziekenhuis, de herhaling kwam bij mij pas na 96 uur.In eerste instantie dacht ik dat ze een verkeerde diagnose hadden gesteld en dat alles voor niets zou zijn geweest. Op 11 november is onze dochter begraven,toen lag ik nog in het ziekenhuis, in eerste instantie zou ik niet eens naar haar begrafenis mogen, omdat mijn bloed nog steeds niet goed was, maar uiteindelijk kon het toch wel. Tot en met eind januari 1998 aan de bloeddruk verlagende medicijnen gezeten. Home Verhaal van de zwangerschap Mijn verhaal Foto's Mail ons Links |
|
||
