|
|
 |
Na 3 weken wisten we dat ik alweer zwanger was ik was uitgerekend op 28 december 1998. Vanaf 8 weken onder controle in het VU, om de 3 weken. Met elke controle een echo en bloedprikken, ze vroegen of ik mee wilde doen met een onderzoek van voedingssuplementen,met bepaalde vitaminen, ik kon degene krijgen die goed waren of een placebo.( achteraf bleek dat ik de placebo heb gehad) Hieraan heb ik meegedaan, er was tot nu toe nog niemand voor de 34ste week bevallen, dat gaf goede hoop. Vanaf de 20ste week zei de gynaecoloog al we hopen dat we de 35 weken halen, want mijn bloeddruk begon al te stijgen,vanaf toen wekelijkse controle, in de 21ste week begonnen met Ketanserin tabletten om mijn bloed druk in de gaten te houden Deze mocht niet boven de 90 onderdruk zijn. Bij de apotheek een bloeddruk meter geleend,omdat deze elke dag moest worden opgemeten. 12 September 24ste week bloeddruk volgens onze meter onderdruk 95, eerst naar de huisarts voor de zekerheid, inderdaad te hoog, het VU gebeld en ik moest meteen komen en opgenomen worden,na 6 dagen mocht ik naar huis met bedrust, en veranderde medicatie. 25 September ‘s ochtends ontzettend veel bloedverlies, weer het VU gebeld, ik moest met spoed komen en blijven. Er werden echo’s gemaakt, bloedruk gemeten(onderdruk van 105)en bloedgeprikt, en ik werd aan het CTG gelegd. Ze konden de bloeding niet lokaliseren, ik kreeg een grote dosis ketanserin,waardoor mijn bloeddruk daalde en ik kreeg longrijp injecties.Ik kreeg een week bedrust voorgeschreven Daarna mocht ik van bed af voor douchen en toilet. 27 weken,1 oktober weer pijn onder mijn ribben, mijn bloeddruk liep weer op naar 105 onderdruk, en ik moest overgeven,naar de verloskamers gebracht, weer een grote dosis ketanserin, en daarna een onderhoudsdosis en uren aan het CTG. Ze kunnen het waarschijnlijk nog 10 dagen rekken, tot ik eventueel een volgende aanval krijg. 3 Oktober weer een aanval ‘s middags, de onderdruk bleef goed en het zakte iets af, ‘s avonds begon ik te spugen en de bloeddruk begon op te lopen naar onderdruk 115.Weer bloedprikken, aan het CTG etc. Weer een grote dosis Ketanserin en het begon weer te zakken. 5 Oktober ik krijg i.p.v. longrijp injecties nu Dexometionine voor de longrijping.En meteen begin ik vocht vast te houden, in 4 dagen tijd 10 kilo. 11 Oktober 1,5 uur aan het CTG gelegen (inmiddels 3 maal per dag) de hartslag begon iets vlakker te worden, ik werd voor de zekerheid naar de verloskamers gebracht, en Manuel werd gebeld, waarschijnlijk zouden ze ons kind gaan halen. Haar hartslag begon er beter uit te zien als ik op mijn zij lag, dus ik moest op mijn zij liggen.Dit i.v.m. de doorbloeding. De hele nacht aan het CTG gelegen.Ik krijg een volgend infuus erbij Celafusine voor betere doorbloeding. Er werd nu duidelijk gezegd dat wanneer het er voor ons kindje dreigend zou worden of voor mij dan zouden ze haar direct gaan halen. Vanaf 13 oktober lig ik soms 3 tot 4 uur aan het CTG, wat me wel zorgen baart. Een aantal medicaties worden afgebouwd, dit omdat mijnhuid begint te scheuren (bloedpunten overal op mijn buik) en ik zomaar overal blauweplekken krijg. Op vrijdag 16 oktober lig ik ‘s ochtends 4 uur aan de CTG, om 11:30 uur krijg ik te horen dat er een spoedsectio zal plaatsvinden, wat ben ik aan de ene kant opgelucht dat het einde in zicht is (ik ben nu 29 weken zwanger), maar aan de andere kant ben ik bang voor de gevolgen voor onskindje. ‘s Middags om 15:24 uur is ze geboren 890 gram en 34 cm.Het ging redelijk goed met haar ze heeft geen beademing nodig, dit doet ze zelf en ze krijgt een aantal lijnen in de navelstreng. Wanneer ik weer bijkom na de narcose ( een ruggenprik was te riskant) mag ik naar de IC om naar Melissa te gaan kijken. Eenmaal daar krijg ik haar op mijn buik, maar word ik plotseling niet goed, ik werd direct weer naar de afdeling gereden. Zelf hoefde ik naar de IC omdat het rustig was op de afdeling en de verpleging alletijd voor me had (er lagen intotaal maar 3 mensen op de afdeling.) Ze constateerde dat mijn bloeding niet wilde stoppen, en wogen elke verschoning hoeveel bloed ik was verloren.Het was zo erg dat je het gewoon hoorde lopen. De gehele nacht zijn ze met me bezig gewest, constant uitdrukken, een sluitlaken als laatste redmiddel, er was al sprake van een tweede operatie om inwendig tampons in te brengen, maar dit bleek gelukkig niet nodig. Ik kreeg een bloed transfusie omdat ik bijna 3 liter bloed was verloren. Vanaf toen ging ik berg opwaarts, al was het volgens de artsen voor de tweede keer kantje boord geweest, ik mocht blij zijn dat ik het overleefd had zeiden ze letterlijk. Op 23 oktober kon ik naar huis, maar moest onze dochter daar achter laten. Ik moest het nog rustig aan doen, maar elke dag op en neer naar Amsterdam om onze dochter te zien. Melissa heeft 1 infectie gehad, voor de rest heeft ze zich er goed door heen geslagen. Ze heeft 10 weken in het ziekenhuis gelegen voor dat we haar mochten meenemen. Ze kwam thuis op 21 December 1998 , zo'n gelukkige kerst hebben wij nog nooit gehad.  Home Mijn grote Mijn Foto's Mail ons Links zus verhaal |
|
||
