web hosting short URLs photo sharing

Zaterdag 30 augustus 1997

De wekker liep om 6 uur af. We wisten niet hoe laat we zouden vertrekken, maar dat zou afhangen van onze wake-up call. Rond half 7 kwam die, dus we deden het rustig aan. Toen ik de deur van de kamer open deed zag ik dat Hilda en Wup al vertrokken waren. Ik schoot meteen weer in de stress. Snel de laatste dingen ingepakt en hup naar het ontbijt. Zouden we toch om 7 uur vertrekken. Omdat meerdere mensen laat waren werd het toch half 8. Tujaung Karong was een mooie rijke stad. De tocht met de bus naar de Ferry was dan ook erg mooi. Veel groen, mooie huizen en mooie wegen. Bij de ferry kregen we een boardingcard voor de boot en moesten we met onze handbagage via de passagiers ingang naar binnen. Vlak voordat we opde boot gingen ontdekten we dat Tiny, Elly en Machiel er niet waren. Zij zaten nog in de bus en

hadden geen ticket gekregen. (had Ron dat geld in eigen zak gestoken?) Iedereen was erg bezorgd en boos. De reden die Ron gaf voor het nog in de bus zijn van de anderen was : "Dan hoefden ze niet zover te lopen". Elly en Machiel waren erg boos toen ze op de boot weer bij ons zaten. Tiny was erg van streek. Zij eisten dat ze ook een kaartje wilden voordat ze de boot weer afgingen. Ron deed alsof de lui van de boot zo corrupt waren, maar dat geloof ik niet, want hij kwam later toch aan met kaartjes voor hen. Hij is reisleider en moet zorgen dat zijn groep zij elkaar blijft, dit had niet mogen gebeuren. Ron kreeg heel terecht de wind van voren van vele mensen. Op Java aangekomen reden we meteen met de bus naar Carita en stopten we niet bij de vuurtoren, daar moesten we zelf maar heen gaan vond Ron. We kwamen om 14.00 uur aan in Carita. We hadden hele grote luxe verwacht wat betreft de hotelkamer. Het leek meer een gevangenis. Muren zonder ramen en veel tegels en een matras op een verhoging van de tegels. Warm water was er niet. We gingen bij de zee kijken en aten in het restaurant. Verder lagen we de hele middag bij het zwembad. ‘s Avonds belde ik naar huis, want ik wou weten waarom pa gebeld had in Palembang. Ron vertelde dat alles goed was thuis, dus daar ging ik dan ook maar van uit. Ik belde eerst om 3 uur nl-tijd en later om half 6. Geen gehoor. Toen heb ik Marijke maar gebeld. Ze waren erg verrast door ons telefoontje. Pa en ma waren een paar dagen op vakantie dus daarom hadden ze denk ik gebeld.

Zondag 31 augustus 1997

We probeerden deze morgen lekker uit te slapen, maar we waren toch al op tijd wakker omdat we gewend zijn geraakt aan al dat vroege opstaan. Om half 10 gingen we ontbijten en daarna gingen we naar de zee. Ik vond het daar niet zo leuk omdat we ontzettend bekeken werden. We waren zo’n beetje de enige blanken op het strand. Het was ook heel erg druk. Een meisje wou een foto van mij in bikine maken, maar dat vond ik niet zo’n goed idee ( voor hen is dat vast porno ofzo) Al snel gingen we weer terug. Vlak bij onze kamer kwamen we Ron tegen en die vertelde ons het laatste nieuws. Princes Diana was overleden door een auto-ongeluk. Volgens Ron was het doorgestoken kaart. Toe er weer een nieuwsuitzending op de tv was vertaalde Ron het voor ons. We lagen verder tot laat in de middag bij het zwembad.

Maandag 1 september 1997

Alle vakantiegangers waren naar huis en er heerste overal een heerlijke rust. We hadden het strand zowat voor ons alleen. Na het zonnebaden en zwemmen gingen we schelpen zoeken. We aten verder nog een soepje. Onze kleren die we hadden laten wassen waren klaar. Verder lagen we weer bij het zwembad. Bij de zee gingen we de zonsondergang bekijken. Natuurlijk kwamen er vrouwen aan met spullen om te verkopen. Om Thomas niet af te leiden van het foto’s maken ging ik bij die vrouwen kijken. Ik kocht een bruim met blause sarong met een Tsiktsak erop. Dat is een hagedisje.

Dinsdag 2 september 1997

We moesten om 5.15 opstaan en om half 7 vertrok de bus. We reden met de met de bus eerst door Jakarta en dat lijkt wel een Amerikaanse stad met al die wolkenkrabbers. De reis ging verder naar Bogor waar we het postkantoor bezochten en onze kaartjes lieten afstempelen. We maakten daar ook kennis met Marlies onze nieuwe reisgenote. Een aardige vrouw van middelbare leeftijd. We bezochten verder de botanische tuin, maar dat viel heel erg tegen. We hadden graag een rondleiding met een plaatselijke gids gehad, maar die waren toevallig op dat moment aan het lunchen. Toen vond Ron dat hij ons zelf wel kon rondleiden, maar je snapt natuurlijk wel dat Ron

nooit zoveel kon uitleggen als een echte gids. Het park was verder slecht onderhouden en vies. Het enige leuke wat we zaten was een vliegende hond of kalong. Thomas heeft ‘m zelfs even vastgehouden. Het beestje had een heel lief koppie. We gingen verder wat eten bij Kentucky Fried Chicken. De tocht ging verder naar Bandung. De bus reed heel erg langzaam, want er waren veel heuvels en deze nieuwe bus had bijna geen trekkracht. We waren om 6 uur in Bandung, maar omdat het al donker was konden ze het hotel niet vinden en dwaalden we nog een uur rond.

Thomas en ik kregen de slechtste kamer van het hotel. Het stonk er en er waren twee grote gaten boven de deur, zonder hor ervoor. Wij dus klagen. Alle normale kamers hadden bad en tv. Wij hadden volgens mij één van de driversrooms. Uiteindelijk ruilden we van kamer met Ron en dat was gelukkig wel beter. We hadden geen zin om ‘s avonds in de stad te eten, dus aten we in het hotel. Dat ging erg langzaam, bestelling voor bestelling en wij waren het laatst aan de beurt.

Reuzewaterlelies	Bloemen van Bogor

Woensdag 3 september 1997

We stonden 6 uur op en vertrokken om half 8 voor de dagexcursie. Eerst gingen we naar de Tangkuban Prahu-vulkaan. Dat was heel erg mooi. De busreis er naar toe ging almaar omhoog langs vele bomen de struiken met bloemen. Vanaf de kraterrand kon je goed naar beneden kijken en je zag de rook omhoog komen. Indrukwekkend.

Borrelend water en stoom	Els bij het kokend water

De wandeling duurde in totaal een uur. We gingen met de bus verder naar de warmwater baden van Ciater. Het was niet ver van de vulkaan. Het zwavel warme waterbad was natuurlijk erg warm Vergelijkbaar met een heet bad. Het was dan ook 42 graden Celcius. Thomas en ik gingen er allebei in, maar ik had er meer moeite mee om er doorheen tekomen. Vooral als je eruit ging was het heerlijk Ik voelde me helemaal doezilig. We dronken er ook een kopje thee. In het centrum van Bandung aten we een patatje vij de K.F.C.. We keken even in het winkelcentrum, maar er was niet veel te zien. ‘s Middags gingen we naar de angklungschool om er een voorstelling bij te wonen. Het was erg leuk en net zoals op de video van Oom Bert.

Enthousiaste kinderen die muziek maakten met hun van bamboe gemaakte instrumenten. Ze speelden zelfs een heel klassiek muziekstuk en dat vonden we erg knap. Ook was het erg leuk dat we zelf op de angklungs mochten spelen.

Donderdag 4 september 1997

We gingen om 6.15 uur op weg naar de trein. Onze rugzakken waren de vorige avond al met de bus meegegaan dus nu hadden we alleen handbagage om mee te nemen. De treinreis naar Yogjakarta was best mooi, maar duurde weer heel erg lang. Om 15.00 uur waren we er. Omdat de bus er nog niet was gingen we met de taxi naar het guesthouse. De bus arriveerde er niet veel later. Onze kamer zag er aardig uit en we hadden uitzicht op het zwembad. We liepen nog even in de buurt van het guesthouse rond. We aten spagetti in de buurt van het hotel. Wat ik had was erg lekker, maar wat Thomas had niet.

Vrijdag 5 september 1997

Op deze dag gingen we winkelen in Yogjakarta. We sliepen uit en liepen een heel eind. Natuurlijk liep er een Indonesische jongen belangstellend mee, maar nee we wilden niet in het batik-atelier kijken. Toen namen we alsnog maar een becak. Omdat de jongen zo vreselijk zijn best deed om ons ergens naar toe te krijgen gaven we hem geen fooi. Hij werkte ons op de zenuwen. We bekeken op de grote winkelstraat allemaal kraampjes en winkeltjes. Ik liet me zelfs verleiden tot een batikschilderij. We kwamen moe en voldaan terug en gingen daarna uitgebreid uiteten met Elly, Machiel, Andries, Joke en Tiny. Het was heel gezellig. Een minpunt van die dag was dat Hilda zich ziek voelde en dat ze naar huis wilde. Ze heeft namelijk suikerziekte en dan kun je beter geen risico’s nemen. ‘s Avonds werd alles geregeld en Jan heeft ze helemaal tot op het vliegveld begeleid.

Je kunt verder naar week 4., of terug naar week 1., of week 2..

Je kunt ook weer terug naar de beginpagina.