web hosting short URLs photo sharing

Zaterdag 6 september 1997

We zouden deze dag naar de Borobodur gaan, maar omdat we alle twee ziek waren ging het feest niet door. We waren allebei misselijk. Waarschijnlijk was het eten van de vorige dag niet goed geweest, want we hadden allebei bijna dezelfde gerechten gehad. ‘s Middags waren we gelukkig in staat om bij het zwembad te zwemmen. We gingen ook nog op theevisite bij Ron. Angelique was jarig en we aten daarom een lekkere roze taart. De hapjes die de vrouw van Ron gemaakt had waren heerlijk. Ja Ron had daar een leuk guesthouse van alle gemakken voorzien. Na de thee gingen we met Marlies nog even wat batikwinkeltjes af.

Zondag 7 september 1997

We hadden op deze dag de lange busreis naar Malang. We hielden ons er redelijk taai onder, want helemaal beter voelden we ons nog niet. Joke was vandaag jarig en de bus was versierd en alweer aten we taart. We mochten er wel zelf voor betalen. Ron had deze taart en taart van gisteren geregeld (zonder overleg) en we dachten dat het een kadootje van hem was, dat bleek dus niet zo te zijn. Natuurlijk is het niet zo erg om met z’n allen een taart te betalen, maar Ron had het misschien ook van te voren met ons kunnen overleggen.

		We bekeken deze dag ook de Prambanan-tempel vlak buiten Yogjakarta. Het was niet de Borobodur, maar waarschijnlijk was het wel net zo mooi.We hebben een hele tijd staan praten met meisjes die hun engelse taal wilden oefenen.
Fanclub van Thomas	Prambanantempel

Bij aankomst in Malang bleek het lastig om de excursie voor de Bromo-vulkaan te regelen, want bijna niemand van de groep wou mee met deze excursie. Ron regelde dat we meteen dezelfde nacht nog zouden kunnen gaan. Wij veranderden onze afspraak met Anna van ‘s morgens naar ‘s middags. We probeerden snel te gaan slapen, want om 1 uur ‘s nachts zou de wekker weer gaan om op te staan.

Maandag 8 september 1997

Na 3 uurtjes slaap moesten we dan weer opstaan. Snel aangekleed en hup op excursie. Angelique, Monique en Marlies gingen ook mee. Het was twee uur rijden met een busje naar de panorama plek. De weg ernaar toe was erg hobbelig en ging waarschijnlijk langs ravijnen en afgronden, maar dat konden we niet zien omdat het donker was. De meeste tijd hield ik mijn ogen dicht, want het was veel te eng om de hele tijd te blijven kijken. Om 4 uur waren we op de panorama plaats. Ondanks alle

kleren die we hadden aangetrokken vonden we het er toch heel erg koud. Het was er ongeveer 5 graden Celcius. Samen met een paar Australische meisjes stonden we daar te wachten. De gids had zelfs achtergrond muziek meegenomen, dat was erg gezellig totdat het moslimgebed werd aangezet. Jammer dat je ook daar van hun religie moet meegenieten. Om half 6 zou de zon opkomen dus moesten we anderhalf uur wachten in de kou. Om 5 uur was het afgelopen met de rust want toen kwamen er ladingen met andere toeristen. Dat was best wel jammer. Het duurde allemaal vrij lang. Het mooiste was om naar de Bromo en de andere vulkanen te kijken. Je had een heel mooi overzicht. Uit de grootste vulkaan kwamen constant grote rookwolken en dat was zeer indrukwekkend om te zien.

De Bromo was eigenlijk de kleinste ( en dus waarschijnlijk de veiligste ) vulkaan van het groepje.Na genoten te hebben van het uitzicht gingen we verder met het busje naar de voet van de Bromovulkaan. Het was weer een flink eind rijden, maar nu hadden we elke keer de mooiste uitzichten.

Voet van de Bromo	Uitzicht zandzee	Vulkaan naast Bromo

Het landschap bij de Bromo was heel onwerkelijk, want je reed een heel eind door alleen maar zwart zand. We gingen te paard naar het begin van de trap die bij de Bromo gemaakt is. Het paardje hobbelen onder begeleiding was best leuk. De 250 treden omhoog klimmen viel niet mee. Onderweg had je veel last van stof en van zwavel. En waarschijnlijk hadden we ook last van de ijle lucht. Het was spannend om op de kraterrand te staan. En de rookwolken eruit waren ook heel bijzonder om van zo dichtbij te zien.

Zwaveldampen uit de vulkaan	Uitzicht over de krater	Thomas op de Bromo

Op de terugweg naar het hotel gingen we tussendoor nog ergens ontbijten. Het was helemaal niet lekker, dus van mij had het niet zo gehoeven. We schrokken onderweg opeens van een enorme knal en we dachten dat er iets op het dak viel, maar dat was niet zo, want de aansteker van Angelique was geëxplodeerd in haar heuptasje. Griezelig hé? We waren rond half 11 weer in het hotel en we konden nog tot half twee in bed liggen totdat Anna ons om 2 uur zou komen ophalen. We waren wel toe aan wat slaap, maar daarna waren we vermoeider dan ooit tevoren. Anna kwam ook nog eens een kwartier te vroeg, zodat we toch nog het gevoel hadden ons te moeten haasten.

Het guesthouse van Anna.

Anna ontving ons heel hartelijk. Ze zag er alleen veel ouder uit dan ik gedacht had. Ze had al zitten praten met Ans en Jan ( Piet was ziek en lag op bed). Omdat Jan nog zocht naar een speeldoosje ging hij ook met ons mee, want Anna wist daar wel een goede winkel voor. We kwamen terecht in een sjieke antiekwinkel. Mooi om te kijken maar met onbetaalbare prijzen. Daarna werden we naar het guesthouse gebracht en we dronken er een kopje thee. We kregen er ook een hele rondleiding en ik moet zeggen dat het er heel mooi uitzag. Het ligt ook in een rustige wijk en dat is wel prettig, want in de stad lijkt het wel altijd druk.

Thomas, Anna en Jan voor het guesthouse.

We brachten Jan daarna naar een punt dat hij terug kon lopen naar het hotel. Het was trouwens maar goed dat Anna ons kwam halen, want het was te ver geweest om naar haar huis te lopen en we hadden het waarschijnlijk ook nooit gevonden. Samen met Anna hebben we nog een beetje in Malang gewinkeld. Thomas kocht een batikbloes voor zijn vader. Verder liet Anna ons wat van de stad zien. De communicatie tussen ons verliep een beetje moeizaam, maar dat lag waarschijnlijk ook aan het feit dat wij zo verschrikkelijk moe waren. We aten bij Anna in het huis waar ze woont. Het deed qua inrichting denken aan het huis van oom Bert en alleen dan wat rommeliger. Een vriendin van Anna at ook mee. Het was een la wat oudere dame (78 jr.) die perfect Nederlands sprak. Ze vond het leuk dat wij haar daar complimentjes over gaven. Ze zoon van Anna, Roy, at ook mee. Roy is een leuke jongen van 18 jaar oud en hij had een hele mooi sticker voor ons gemaakt. Rond half 8 ‘s avonds namen we afscheid van Anna. We waren verschrikkelijk moe en sliepen dan ook heerlijk tot de volgende morgen.

Dinsdag 9 september 1997

	Om 7 uur vertrokken we op weg naar Bali. We namen afscheid van Monique en Angelique, want die zouden eerder teruggaan naar huis. De busreis naar Bali was lang en vermoeiend. Ron had ons wijsgemaakt dat we er op tijd zouden zijn, maar we kwamen uiteindelijk toch in het donker aan en half 7 ‘s avonds vind ik niet meer op tijd. We stopten tussendoor nog ergens waar we mango aten en een paar

schelpenkettingen kochten. Het hotel aan Lovinabeach lag ergens helemaal achteraf. Onze kamer was niet echt fijn, want alle wanden en plafonds waren donkerbruin en er liepen allemaal grote mieren rond. Na wat geklaag kregen we een andere kamer. Daar waren geen grote mieren en alle muren rondom de kamer waren wit. Dan kun de enge beeste tenminste goed zien. We aten bij het hotel en dat was geen succes.

Woensdag 10 september 1997

We gingen op het zwarte strand van Lovinabeach liggen, maar dat was niet zo’n succes omdat je er niet goed de zee in kan. Het water was ondiep met vele scherpe stenen. Thomas haalde zijn voet dan ook ergens aan open. ‘s Middags ontdekten we dat er vlakbij een hotel met zwembad was. De entree-prijs was alleen wat hoog. R. 7500 p.p. we zochten verder nog wat schelpjes aan het strand. Van Jan kregen we ook

nog een paar schelpen. Ik kocht op het strand nog een tafelkleed en servetten, een sarong en een setje. Bijelkaar voor R. 35.000. Dat is natuurlijk niet veel. We kochten ook nog twee krissen. We aten ‘s avonds heel lekker in het restaurant bij het zwembad. Het was wel duur, maar het was zeker die prijs waard. We ontdekten ‘s avonds een heel mierennest in onze souvenirtas. We snapten niet waarom, maar toen

we de tas uitpakten ontdekten we slecht verpakte cakejes die Anna ons als kadootje had meegegeven. We wisten alleen niet dat in het pakje cake zat. Toen de cake weg was konden we deze tas opnieuw gaan inpakken.

Donderdag 11 september 1997

We vertrokken met de bus naar Ubud en namen afscheid van Joke, Andries en Tiny, die twee dagen eerder naar huis gingen in verband met de nieuwe baan van Joke. Alweer zaten we dus met minder mensen in de bus. We hadden trouwens weer een andere bus en deze was veel minder dan de vorige bussen. Er was weinig ruimte en je kon er niet echt lekker zitten. We stopten om een tempel te bezichtigen. Elly en Machiel wilden daar hun huwelijk opnieuw laten inzegenen en dat mocht ik op video zetten. Het was een leuke seremonie om te zien en alle offertjes zien er elke keer ook weer leuk uit. Je ziet ze trouwens overal, die offertjes. Je moet soms oppassen dat je er niet over valt.

Ron was trouwens vandaag weer zo "leuk" om eerst naar Denpasser te rijden omdat hij iets moest regelen i.p.v. meteen naar Ubud te rijden. We kwamen daar dus ook laat in de middag aan. Ons hotel/guesthouse heette de Happy Inn en lag helemaal tussen de sawa’s, best een eindje van het dorpje af. Natuurlijk kregen wij weer een kamer waar weer het één en ander aan mankeerde. We hadden geen wc-bril en voor de opening in de douche zat geen hor. Maar weer eens geklaagd en we kregen weer een andere kamer. Daar was wel een wc-bril en een typisch Indisch raam.

Uitzicht vanaf ons hotel.	Lotusbloemen in de vijver.

We aten in een goedkoop restaurantje en het eten was er heerlijk. Het was een tip van Ans en Piet die er een paar jaar eerder ook geweest waren. Wij zagen hen daar zitten en zijn toen bij ze aangeschoven. We bekeken nog wat winkeltjes en ik belde in een wartel naar huis. Thuis waren ze zo dom om na een paar seconden de haak er weer op te gooien, dus dat kostte ons weer extra geld. Bij het hotel zaten we nog een hele tijd te kletsen met Ans en Piet. Op onze kamer kwamen we onze eerst grote spin tegen. Dat was wel schrikken. Thomas heeft ‘m met z’n slippers doodgeslagen. Knap hé?!

Vrijdag 12 september 1997

	We winkelden de hele dag in Ubud. Er waren allemaal leuke winkeltjes met natuurlijk vele leuke souvenirtjes. Het was niet de bedoeling, maar we kwamen toch weer met een tas vol spulletjes thuis. Ik kocht een vissemobiel en een t-shirt en een houten tsiktsak. Thomas kocht houten aapjes voor z’n vader en ook een t-shirt. Voor pa haalde ik vreemde tropische vruchten en tropische vruchtendrankjes.
Markt in Ubud		Winkelstraat in Ubud

Het was het idee van Machiel en Elly om deze laatste avond gezamenlijk af te sluiten en uit eten te gaan. Omdat wij ‘s avonds naar de Balinese Kecak dans zouden gaan werd dat vrijwel onmogelijk. We gingen daarom met z’n tweeën eten in het dure lotusrestaurant. Thomas nam spare-ribs en ik lasagne met spinazie. Ik dronk zelfs een glas wijn. Daarna gingen we snel naar de dansvoorstelling. Het was in de openlucht en het dekor was een tempel met allemaal kaarsjes. De dans was mooi om te zien, maar het was jammer dat het een beetje begon te regenen. Gelukkig was het geen harde regen en ging de voorstelling gewoon door. De vuurdans op het eind was zeer spectaculair. Er was een groot vuur en een man trapte het met zijn blote voeten uitelkaar waardoor er allemaal vonken vrij kwamen.

Kecakdans in de openlucht.

Zaterdag 13 september 1997

We stonden op tijd op om afscheid te nemen van Elly en Machiel die met de boot naar Lombok zouden gaan. Helaas waren ze wat vroeger weg dan wij begrepen hadden en zo kwam het dat we hen niet konden uitzwaaien. Wij moesten ook onze spullen pakken. We vertrokken rond een uur of 10 met de bus naar Kuta. Ron en Marlies gingen ook mee. Zij zouden deze dag nog terugvliegen naar Medan op Sumatra. Wij hadden begrepen dat ze ook nog even naar Kuta zouden gaan, maar dat was niet zo, want bij het vliegveld van Denpasser stopte de bus en moesten zij uitstappen. Alweer een raar afscheid dus. We bleven over met Ans, Piet en Jan en gingen nog lekker even eten en winkelen in Kuta. Dit is echt een heel toeristische badplaats. Thomas kocht er nog wat kleren en ik liet mijn nagels lakker met kleine bloemetjes erop. Al snel was het tijd om naar het vliegveld te gaan. De bus moest een heel eind omrijden omdat alles eenrichtingverkeer was. Het was erg druk op de weg en we schoten maar langzaam op. Gelukkig waren we nog op tijd bij het vliegveld. We probeerden daar ons laatste Indonesische geld op te maken. Thomas kocht een wajang lepeltje voor z’n moeder. De vlucht naar Singapoor duurde 3 uur. Daar op het vliegveld moesten we 4 uur wachten. We liepen daar rond en bekeken vele winkels. Thomas kocht er een hologram-horloge. De reis terug naar huis viel wat tegen. We hadden weer gehoopt op zo’n luxe vliegtuig met televisie en computer in de hoofdsteunen. Die waren er niet dus het enige wat er over bleef was proberen te slapen. Dat lukte wonderwel wel aardig. Het was ook het grootste deel van de reis donker.

Zondag 14 september 1997

Uitzicht vanuit het vliegtuig.

We kwamen vroeg in de ochtend aan in Zurich waar het vliegtuig een tussenlanding had. We gingen even het vliegtuig uit en liepen er even tussen de winkeltjes. Ik kwam daar een meisje tegen wat ik nog kende van dansles. Zij was met haar vriend gaan fietsen op Bali en Lombok. Op de weg van Zurich naar Amsterdam begon het licht te worden en hadden we een mooi uitzicht. Er waren veel mensen in Zwitserland uitgestapt dus konden we nu bij het raam gaan zitten. Bij aankomst op schiphol werden we niet opgehaald helaas. Het was dan ook nog maar erg vroeg. Negen uur ‘s ochtends. We moesten dus maar met de trein terug en omdat er werkzaamheden aan het spoor waren moesten we via Utrecht reizen. Dat betekende nog een vertraging ook. We waren vreselijk sjagarijnig toen we in Hengelo aankwamen. Pa en Ma en Marijke en Casper haalden ons op. Na thee en koffie gedronken te hebben bij Marijke en Casper gingen wij naar huis en zij naar Zoetermeer omdat Henri jarig was. Het was raar om weer thuis te zijn, het ging ook zo snel allemaal.

Je kunt terug naar week 1., of terug naar week 2., of week 3..

Je kunt ook weer terug naar de beginpagina.