Ik weet nog zo goed dat je als puppy voor het eerst de kamer in kwam rennen. Je zag de glazen salontafel niet staan en botste er keer op keer tegenaan. Het heeft een tijd geduurd voordat je er niet meer tegenaan liep. De zilveren prullenbak uit de keuken moest naar de bijkeuken verhuizen. Je zag je eigen spiegelbeeld erin en vertrouwde het niet. Al grommend en blaffend liet je ons weten dat je de prullenbak niet vertrouwde.

 Je maakte direct deel uit van ons gezin. Iedereen wou met je spelen en jij wilde met iedereen spelen. Na een paar maanden ontdekten we een bult bij je rechtervoorpootje. Gelukkig verliep de operatie goed en je herstelde je uitstekend. Nooit is de gedachte bij me opgekomen dat het wel eens terug zou kunnen komen. Twee maanden geleden was het zover. Je werd weer geopereerd. De operatie lukte en ik maakte me niet zoveel zorgen. De vorige keer had je je er immers ook doorheen geslagen. Maar je herstelde niet. Opeens kon je niet meer plassen en er volgde een tweede operatie. Hoewel deze lukte ging je zienderogen achteruit. Opeens kon je niet meer lopen en ik besefte dat we je kwijt zouden raken. 15 juni 2001 lieten we je inslapen, je bent maar 5 ½ geworden. Ik weet wel dat het beter voor je is, maar dat maakt de pijn niet minder. Tchic, je was mijn allerbeste maatje, ik zal je vreselijk missen.

 Astrid