|
Daar heb je hem weer met die Springsteen. Het spijt me,
maar het is niet anders, als we het hebben over 'greatest vocal moments''kan ik er echt
niet omheen.
Want de manier waarop het wolvengehuil van Springsteen in de eerste minuut van dit lied de
spanning mee opbouwt, maakt al duidelijk dat er iets ernstigs aan de hand is. En dat is
pas het begin: het onheil blijft in de lucht hangen als de zanger vervolgt en de woorden
maar moeizaam en met tegenzin aan zijn mond lijken te ontsnappen.
Er is iets goed mis, met de ik-figuur, met zijn geestesgesteldheid, met het leven zelf.
Hij krijgt het in zijn hoofd niet op een rijtje, en geeft dat ook toe: 'I got stuff
running 'round my head that I just can't live down'.
De ontboezeming blijkt een opmaat voor het verstommen van de muziek: alleen de drummer kan
het nog opbrengen de maat aan te geven. Daaroverheen trekt de zanger op ijzingwekkende
toon de onontkombare conclusie: zelfs vluchten helpt niet meer. Om vervolgens al zijn
frustratie eruit te gooien in een wanhoopsschreeuw waarin alle onmacht van de hele wereld
begrepen lijkt. |
|
