|
Grote afwezige in de Mojo-lijst is voor mij John Cale.
Cale is altijd een beetje een buitenbeentje gebleven in de popmuziek. Hij is klassiek
geschoold en wars van muzikale stromingen, maar heeft wat mij betreft een aantal fraaie
popplaten achtergelaten.
Zijn werk, maar ook zijn stem, is in de loop der jaren sterk veranderd. Op de soloplaten
uit de jaren zeventig is een excentrieke zanger te horen die aggressief en gepassioneerd
kan zingen. Een mooi voorbeeld vind ik 'Leaving it all up to you' van de lp Helen
of Troy (Island, 1975), dat eindigt met een wanhopig gezongen, nee gegild 'I gotta
give it up!' |
|
