|
Niet lullen maar
horen
Wat is dit moeilijk!!! Er zijn zo veel mooie stemmen in de popmuziek. En je mist er ook
altijd wel een paar honderd (zie ook verderop in deze bijdrage).
Vergeleken met de eerste noodzaak-bijeenkomst (met beste platen aller tijden) is dit wat
mij betreft een beetje een herhaling van zetten. Die muziek vind ik zo juist prachtig
omdat er vaak zo goed gezongen wordt.
Ik ga mijn keuze ook niet toelichten. Daar heb ik geen woorden voor. Die stemmen spreken
(zingen) voor zich. Over de stem van Ray Charles moet
je niet lullen: die moet je horen.
Maar de grootste, mooiste, ontroerendste, emotioneelste, hartverscheurendste, fraaiste
enz. stem in de hele moderne muziek is en blijft toch die van John Lennon.
Weer geen dames in mijn lijstje. De mevrouwen verdienen een aparte noodzaak.
- John Lennon
- Ray Charles
- Sam Cooke
- Elvis Presley
- Ray Davies
- James Brown
- Dion DiMucci
- The Mama's & The Papa's
- John Fogerty
- Eric Burdon
En dan nu het gezeur
Over smaak valt wel degelijk te
twisten, dat wisten we al. Zo'n lijst van wat dan ook aller tijden (en we krijgen er in
1999 een stelletje!!) is dan ook een heerlijk uitgangspunt om er eens fijn over te
mijmeren wie er allemaal niet op voorkomen.
Het vervelende met dit soort lijstjes is ook altijd dat het niet om de béste artiesten
gaat maar om de 'belangrijkste'. En als dat zo is, waarom ontbreekt Lou Reed dan en staat Neil Young er wél in?
Uiteindelijk kunnen ze geen van beiden zingen. Volkomen terecht natuurlijk, maar hij
maakte ooit deel uit van een kwartet waarvan de andere drie (Crosby, Stills & Nash)
wél konden zingen. Volgens mij konden the Supremes en Simon & Garfunkel ook
wel aardig zingen, maar het zijn blijkbaar geen 'greatest singers of all time' volgens Mojo.
Dat blad heeft de keuze gemaakt uit de 'lichte' muziek van na WO II. Hoewel Caruso under schijnt te
bubbelen. Oh ja, en Callas
natuurlijk. Daar hebben we Pavarotti. En niet Domingo of Carreras. Mij maakt het
niks uit, maar wat doen zulke types überhaupt op deze lijst. Ook heeft Mojo zich
niet beperkt tot het Engelstalige repertoire. Edith Piaf staat er
tenslotte ook in. Maar waarom dan niet Yves Montand, Gilbert Bécaud, Charles Aznavour, Brel, Barbara,
Duteil enz.? En als de Spaanse taal ook meetelt, waarom dan geen Mercedes Sosa of Celia Cruz? Of voor de
fado-liefhebbers: Amalia Rodriguez in het Portugees.
En als er een stelletje crooners (Tony Bennett, Johnny Mathis) mee mag
doen, dan moet Dean Martin
bij de eerste twintig staan en niet op 89. De jazz wordt ook meegenomen (Sarah Vaughan, Ella Fitzgerald).
Het mooiste is dat van de honderd 'greatest voices' op nummer 54 een trompettist staat: Chet Baker. Die murmelde op
ontroerende wijze wel eens een ballad, maar is toch als instrumentalist van belang geweest
en niet bepaald als zanger.
De keuze voor de dames is ook bijzonder. Verdient Patsy Cline een 25ste
positie? Waarom niet Emmylou Harris, Linda Ronstadt of een van
die andere Amerikaanse country-engelen? Wat doet overigens de zangeres van the Cocteau Twins (Elisabeth
Frazer) in deze lijst (60)?
Op nummer 1 staat wel degelijk een mevrouw: met Aretha Franklin
kan ik vrede hebben. Bij een eerdere gelegenheid heb ik al eens de aandacht gevraagd voor
de zwaar onderschatte Raelette Marjorie Hendrix. Die heeft écht meer soul dan Tina Turner. En
waar zijn Ann Peebles, Millie Jackson, Elkie
Brooks? Koko Taylor
heeft een stem, Kate Bush
een stemmetje.
Janis Joplin en Etta James zijn terecht,
maar toch niet Chrissy
Hynde. Karen
Carpenter!? LaVern Baker
of Ruth Brown zullen ze
bedoelen! Dat zijn nog eens voices. Esther Phillips wellicht.
Die domme Engelsen zijn Sandy
Denny gewoon vergeten!! |
|
