Dum la unuaj jardekoj de la pasinta jarcento la entuziasmo pri la ideo de unu neutrala monda lingvo atingis ankaŭ: en la urbon Varaždin. Pluraj intelektuloj, laboristoj kaj eĉ kamparanoj koninte la ideon pri la internacia lingvo komencis diligente lerni Esperanton, sed Esperanto-Klubo en Varaždin fondiĝis nur en la 1924-a jaro. Ĝin prezidis Božena Vanjek. En la 1934-a jaro advokato Medvedić komencis kaj Eduard Vrbanec daŭrigis la instruadon de Esperanto en la Laborista kultur-kleriga societo "Sloboda" (Libero). En la 1939-a jaro la Societo re-registriĝis. Dum la Dua mondmilito la Societo ne estis aktiva, sed la nova vivo rekomencis post la milito. Laŭ la iniciato de Eduard Vrbanec, Božidar Vančik kaj Božena Vanjek la 22-an de aŭgusto oni entreprenis paŝojn por renovigo de la Societo. En la jaro 1947-a Varaždin gastigis la Unuan postmilitan kongreson de esperantistoj de la tiama Jugoslavio. La sekretarian laboron gvidis Božena Vanjek.

Dum la periodo post La Dua Mondmilito la ĉefa rolo en la aktivado de la Societo apartenis al elstara figuro de tiama nialanda Esperanto-movado; al Božidar Vančik. Li estis profesia juĝisto, anstataŭanto de la ŝtata prokuratoro, li esperantistiĝis en 1928, la Movadon li aktive partoprenis ekde 1931. Li sindone instruis, plejparte laŭ Ĉe-metodo, pli ol 30 kursojn. Por plibonigi instruadon li verkis lernolibron Esperanto por lernejoj, kursoj kaj memlernantoj aperinta en Zagrebo en 1958-a jaro. Krome li estis multe okupita per Intersteno. Tradukado de kroata poezio okupis lin ankaŭ. Li tradukis pli ol 70 poemojn, kiuj estis publikitaj en La Suda Stelo kaj Literatura Mondo.

Početkom prošlog stoljeća oduševljenje idejom o neutralnom svjetskom jeziku zahvatilo je i Varaždin. Mnogi intelektualci, radnici pa i seljaci upoznavši se sa idejom međunarodnog jezika počeli su marljivo učiti Esperanto. No, klub esperantista je osnovan tek 1924. godine. Klub je predsjedavala Božena Vanjek. Godine 1934. odvjetnik Medvjedić je započeo a Eduard Vrbanec nastavio podučavanje Esperanta u Radničkom kulturno-prosvjetiteljskom društvu "Sloboda".

Esperantsko društvo se preregistriralo 1939. godine. Za vrijeme Drugog svjetskog rata društvo nije bilo aktivno, ali odmah poslije rata ono je ponovno zaživjelo. Na inicijativu Eduarda Vrbanca, Božidara Vančika i Božene Vanjek, 22. kolovoza 1945. godine odlučeno je da se obnovi Društvo. U Varaždinu je 1947. godine održan Prvi poslijeratni kongres esperantista u tadašnjoj Jugoslaviji. Tajnik Društva je bila Božena Vanjek. U poslijeratnom razdoblju pa sve do svoje smrti glavno obilježje Društvu dao je Božidar Vančik, sudac, zamjenik državnog tužioca, jedan od najaktivnijih esperantista u Hrvatskoj. Naučio je esperanto 1928. godine, a aktivno je radio u esperantskom pokretu od 1931. godine. Vodio je tečajeve pretežito po metodi Cheh, više od 30. Napisao je udžbenik: Esperanto za škole, tečajeve i samouke, objavljen u Zagrebu 1958. Bavio se Interstenom. Prevodio je hrvatsku poeziju, više od 70 pjesama, i objavljivao u esperantskim časopisima La Suda Stelo i Literatura Mondo